Hakuouki : สหพันธรัฐบูชาไซโต้ซังเจ้าค่ะ!!!

หมายเหตุและคำเตือนจ๊า!!

(ก่อนจะเข้าเรื่อง .... ประกาศขายของคอสค่ะ ^^ เข้าชมตามลิงค์เลยจ๊า)

**นี่เป็น Yaoi Fic  นะเคอะ ~ ดังนั้น ผู้ที่ไม่รู้จัก Yaoi กรุณาถอยออกจากที่นี่ค่ะ!!
**และนี่เป็น Fic ของเกมส์ Final Fantasy  DISIDIA นะคะ (เกมส์ที่รวมตัวละครหลักๆของตระกูล FF งิ)
คนที่ไม่เคยเล่นและไม่รู้จักตระกูล FF ก้อขอให้ถอยออกไปเช่นกันจ๊ะ ^^/
**เป็นฟิกชั่นที่สั้นและรั่วค่ะ!!!
ยังงัยก็ขอให้สนุกกับการรั่วครั้งนี้นะคะ!!   >[]<

Fic : Final Fantasy  Disidia ~ [ Disidia School!! ]

ร่างบางยืนเหม่ออยู่บนด่านฟ้าตึกเรียน  เรือนผมสีทองรับกับใบหน้าเรียวยาวงดงาม  
แต่ทว่าดวงตาและสีหน้าเมินเฉย

"คลาว ... นายขึ้นมาบนนี้อีกแล้วรึ? ชอบมากนักรึไง?"  ร่างเพรียวสูงเจ้าของเสียงเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ
เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล ถามโทนเสียงเรียบ (แต่แผงด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย)

"อ่าว ... สควอล ... นายขึ้นมาทำไมนี่"

เมื่อถูกถามเสียงเรียบโดยไม่มองคิ้วที่แทบจะขมวดชนกันบนใบหน้าของเขาแล้ว สคอลอยากจะจับเจ้าเคะร่างบางนี่กดลงตรงนี้ซะจัง  ชายหนุ่มเสยผมสีดำสนิทขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องไปยังร่างเล็กข้างๆ ก่อนถอนหายใจ
"นายโดดเรียนวิชานี้อีกแล้วนะ ...."

"ชั้นไม่ชอบ ... เจ้าบ้านั่น ... เจ้าเซฟิรอท"  คลาวหันมาจ้องหน้าคู่สนทนา หน้าเมินเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องเป็นใบหน้าที่บ่งบอกว่าน่ารำคาญสุดๆ  

ความจริงเขาเองก็เข้าใจ ... อาจารย์สอนเคมี  เซฟิรอท ตามสโตกคลาวอยู่แทบทุกฝีก้าว  ขนาดอยู่ในชั้นเรียนยังพยายามหาวิธีลวนลวมเสมอเท่าที่โอกาศอำนวย

"แล้วนายก็เลยหนีมาแอบอยู่บนด่านฟ้าเนี่ยน่ะนะ ถ้าวิชานี้ไม่ผ่านนายก็ไม่เรียนไม่จบ มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า" สวอลยิ้มจางๆให้ "ชั้นอยากให้นายเรียนจบพร้อมกันกับชั้นนะ ... เราสองคน จะได้เปิดร้านอาหารที่เคยฝันไว้ด้วยกัน"   

"เจ้าบ้านี่ ...." คลาวหลุดหัวเราะ  นึกถึงตอนแรกที่พบกับสควอล ...

เหมือนเมฆครึ้มที่มีสายฟ้าแลบตลอดเวลา ดูหวาดกลัว  แต่น่าเกรงขามและทรงความยิ่งใหญ่

ชายหนุ่มที่ทำหน้าเฉยเมยคล้ายๆเขาแต่ยิ่งกว่า  มาดเงียบขรึม  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสะกดสายตาคน  กล้าหาญและองอาจดั่งราชสีห์  (ถึงจะโดนอาจารย์ห้องพยาบาล  อาจารย์คุจาโกะ ไล่จับ(ด้วยความหื่น) วันเว้นวันตั้งแต่เขาเข้าเรียนวันแรกก็เถอะ) ทั้งที่สควอลก็ไม่ใช่คนที่ชอบสุงสิงกับคนอื่น แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้มาสนิทกับเขาได้นะ .... รึเพราะความเหมือนกันของเราสองคน

คลาวคิดได้เท่านั้นก็ยิ้มน้อยๆออกมา
"แปลกดีนะ ... ทั้งที่ตอนแรก นายก็ยังไม่ค่อยชอบชั้นเท่าไหร่ ยังจำได้เลย .."

"หึ .. ก็ตอนนั้นนายเองก็ทำตัวเฉยชาเหมือนกันนี่ ชั้นก็เป็นพวกไม่ชอบสุงสิงกับใครอยู่แล้วด้วย" สควอลหลุดยิ้มออกมาบ้าง

"นั่นสินะ ... ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นมา" ดวงตาสีฟ้าหันมาสบฝ่ายตรงข้าม

"ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์นั้น ... นายก็ยังจะเกลียดชั้นอยู่สินะ"  เจ้าของดวงตาสีเข้มจ้องตอบ ก่อนเลื่อนหน้าลงมาใกล้ร่างบาง ก่อนที่เหตุการณ์จะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เสียงเล็กๆกวนประสาทก็ดังขึ้นขัดจังหะ

"นี่พวกนายยยยยยยย!!!"

(ใครกันฟะ ขัดจังหวะตู!!) สควอลคิดในใจ .. ก่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อเจอเจ้าลิงตัวป่วนประจำชั้นเดินเข้ามา

.
"ซีดาน!!"  เด็กแสบผู้เป็นน้องชายสุดรักของอาจารย์ห้องพยาบาลสุดหื่น

"ก็ใช่น่ะสิ ... โฮ้ยยย สวีทกันจังงงง"  เด็กหนุ่มตัวเล็กผมทองยิ้มยียวน ซึ่งรอยยิ้มบนในหน้าไม่ต่างอะไรไปจาก อาจารย์คุจาโกะ เลยซักนิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวนบาทานั่น ....

จู่ๆสควอลก็นึกถึงใบหน้าของอาจารย์คุจาโกะขึ้นมา เขาก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ
อย่างนี้มันเรียกว่าตามหลอกหลอนใช่ไหมเนี่ย?

"ก็ไม่ได้จะมาขัดจังหวะหรอกนะเฟ้ย!! แต่ว่าคาบเรียนของอาจารย์เซฟิรอทมันจบแล้ว แล้ววิชาต่อไป Cancle คลาสน่ะ ชั้นก็แค่มาบอก เพราะคิดว่าพวกนายน่าจะหนีมาอยู่นี่กัน" เจ้าลิงตอบด้วยความแสนรู้พลางกระดิกหาง? ยิ้มเจ้าเล่ห์

ซักวันจะจับมันถ่วงน้ำ .... (เสียงความนึกคิดของใครบางคนผุดขึ้นมา)
"อืม ... ขอบใจมาก" สควอลกระตุกยิ้ม ... มุมปาก

"งั้นไปล่ะนะ" ซีดานรู้สึกถึงบรรยากาศซีเครียด? (แน่ล่ะ .. ก็ดันมาขวางฉากเลิฟซีนชาวบ้าน) ก่อนที่ฉากในเกมส์? จะตัดไปเพราะบรรยากาศที่มาคุจนติดเรทเลือดสาด? มากกว่านี้  เขาเลยตัดสินใจถอยก่อนดีกว่า เพราะเวลาเขามาป่วนจนสควอลโมโหทีไร  เหมือนอายุจะสั้นลงทุกทีๆ

พอเจ้าลิงปิดประตูดาดฟ้า  คลาวก็พูดบางอย่างขึ้นมา

"ชั้นว่าน่าแปลก ... " เขาพูดเสียงงึมงัมในลำคอ "นี่สควอล ... นายทิ้งกระเป๋าไว้ที่ห้องเรียนใช่ไหม?"

"อืม ... ทำไมหรอ?"

"ชั้นสงสัยน่ะ ... ซีดาน อาจจะทำอะไรกับของในกระเป๋านายรึเปล่า? แล้วแกล้งทำเป็นขึ้นมาบอกว่าคาบเรียนเลิกแล้ว"

"ทำอะไรกับของในกระเป๋า? แล้วเพื่ออะไรล่ะ??" สควอลทวนคำอย่างงงๆ  แต่แล้วเขาก็ Get ได้ทันที
" อย่าบอกนะว่า อาจารย์คุจาโกะ ใช้ให้มาน่ะ!!!!" สควอลแทบจะสครีมเสียงสูง (แต่โชคดีที่เขาสครีมในใจเรียบร้อยแล้ว)

"นายจะไปไหนรึปล่าวคลาว? รอชั้นที่นี่แปบนึงนะ!! " หนุ่มราชสีห์จับบ่าสุดรักก่อนบอกว่า เดี๋ยวมา แล้วพุ่งทะยานลงไปจากดาดฟ้าทันที!!

เอ็งตายยยยยยยยยยยยย!!  ซีดานนนนนนนนน!!! (เสียงสิงโตคำราม? ดังสนั่นก้องไปทั่วตึก)

ฮัดชิ่ว!? เจ้าลิงจามขณะนั่งอยู่ร้านอาหารนอกโรงเรียน (แน่นอน ... มันก็โดดเรียน)
"แปลกแฮะ ... ใครบ่นถึงหว่า" ซีดานนั่งงึมงัมพลางเคี้ยวแฮมเบอร์เกอร์ตุ้ย

..... ระยะห่างระหว่าง โรงเรียนและร้านอาหาร 10 กิโลเมตร

ร่างตะคุ่มๆ ในเงามืดของห้องเรียนที่ไร้ผู้คนกำลังรื้อค้นบางสิ่ง ก่อนที่จะหัวเราะด้วยความชั่วร้าย เมื่อค้นพบสิ่งที่ต้องการ
"หึ หึ หึ โฮ่ะ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  คราวนี้ล่ะ สควอลจะต้องมาอยู่แทบเท้าเจ๊!!"  (แทบไม่ต้องเดาว่าเสียงหัวเราะแสบแก้วหู  แบบแรดสุดชีพนี่มาจากใคร)  เมื่อจัดการเก็บข้าวของอย่างเนียนๆ กลับคืนสู่ที่เดิม

"เท่านี้ก็เรียบร้อย ♥"

"เท่านี้ก็เรียบร้อยอะไร(ฟะ)ครับ ... อาจารย์คุจาโกะ" เสียงมาคุพร้อมกับบรรยากาศชวนขนลุก ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!" อาจารย์คุจาโกะร้องสุดเสียง กระโดดไปยืนตัวลีบติดข้างฝาห้อง "ใครน่ะ!! อย่าลวนลามเค้านะ!! เค้าจะเก็บไว้ให้สควอลลวนลามคนเดียว!!"

สควอลเปิดไฟยืนค้างอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าที่บรรยายไม่ถูก "ทำอะไรน่ะ ... อาจารย์" (รู้สึกท่อนหลังเขาจะพูดยากลำบากนิดหนึ่ง  เพราะหลังจากที่เขาโดนอาจารย์คุจาโกะสโตกหลังจากเข้ามาเรียนที่นี่ เขาก็หมดความนับถือไปโดยปริยาย แถมยังแอบกลัวด้วยซ้ำ!!)
   
"สควอลเองเหรอจ๊ะ?" อาจารย์คุจาโกะถอนหายใจเสียงหวาน  ก่อนสะบัดผมยาวสลวยสีเงินด้วยมาดราชินี ดวงตาสีฟ้าซีดทอประกาย  

"อาจารย์มาทำอะไรมืดๆ ตรงกระเป๋าผม?" สควอลถามเสียงเรียบ

"แหม ... ก็อาจารย์เห็นว่า ห้องเปิดทิ้งไว้ แล้วสควอลก็อยู่ไหนไม่รุทิ้งกระเป๋าไว้ เค้าก็เลยจะมาเก็บให้ไงล่ะจ๊ะ" คุจาโกะเอ่ยเสียงหวาน

"เค้า ..." สคอลขนลุกเกรียว (ช่างกล้าพูด ...) "แต่เท่าที่เห็น เหมือนอาจารย์พยายามที่จะทำอะไรกับกระเป๋าของผมมากว่า"

"บร้าน่ะ ... ใครจะกล้าทำอะไรกับกระเป๋าของตัวเองเล่า!! บู่!!" คุจาโกะพาร่างอ้อนแอ้นเข้ามาใกล้สควอล กลิ่นน้ำหอมเย้ายวนราวกับเทมาทั้งขวดส่งกลิ่นฟุ้ง

กลัวเฟ้ย!! ใครก็ได้เอามันออกไปจากชีวิตตูที!! (สิงห์โตหนุ่มสครีมในใจด้วยสีหน้าเฉยชา)

"นี่ ... ทำไมตัวเองไม่ชอบเค้าซะทีล่ะ  เค้าไม่ดีตรงไหนหรอ" ร่างบางเขถิบกระแซะเข้ามา และก่อนที่จะถูกตัว  สควอลก้าวถอยไปข้างหลังด้วยความรวดเร็ว

อย่าเอาหน้าอกซิลิโคนมาถูกตัวตูเฟ้ย!!! (เสียงสครีมในใจ ... อีกแล้ว)

"ไม่ใช่ไม่ดีครับ ... ผมมีคนรักแล้ว" สควอลตอบทันควัน  นึกถึงรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าหวานๆ ของใครบางคน  และจำได้ว่าเขาพูดประโยคนี้กับร่างอ้อนแอ้นนี่นับครั้งไม่ถ้วน

"มีแล้วก็เลิกได้นี่นา ...." คุจาโกะรุกคืบมาใกล้ สควอลเดินถอยออกมากลางทางเดินจนหลังแทบจะชนกีบอีกฝั่งแล้ว

"ผมรัก ... คนนั้น ... เพียงแค่คนเดียว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยจริงจัง และคุจาโกะเองก็ได้รับฟังประโยคนี้มาหลายต่อหลายครั้งด้วยกัน  

.
"และที่สำคัญ .... ผมไม่ชอบสาวดุ้นแบบอาจารย์!!!"

สควอลเดินหลบคุจาโกะเข้ามาเก็บกระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไป ...

คุจาโกะยืนเฉยปล่อยให้สควอลหนี? เพราะช๊อคต่อคำพูด?
หึ หึ ไม่มีทางซะล่ะ ร่างบอบบางกอดอกมองตามหลัง นึกถึงสิ่งที่ใส่ลงในกระเป๋าสควอลแล้วยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย  อีก 1 ชั่วโมงก็จะเที่ยง ... แผนการของหล่อน จะเริ่มต้นขึ้นเวลานั้น  การพิพากษาคลาว (เคะซึน) จะเริ่มต้นขึ้น ... นี่ล่ะโทษฐานของการที่แย่งสควอลไปจากชั้น!!!  (แน่ล่ะ ... อุตส่าห์สโตกมาตั้งกะเข้าเรียน จะมาโดนเคะซึนๆแย่งไปได้อย่างไรเล่า)

"อีกไม่นานสควอลต้องเป็นของชั้น ..."

"นี่ ... อาจารย์คุจาโกะ"
เสียงหล่อขั้นเทพ?  เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ  ขณะปิดประตูห้องพยาบาลพร้อมล๊อคกลอน
"มีอะไรอีกล่ะ อาจารย์เซฟิรอท"   คุจาโกะละมือจากการจัดตู้ยา หันมาด้วยใบหน้าเซ็งๆ  หล่อนล่ะเบื่อขี้หน้าหมอนี่ซะจริง  หลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องพยาบาล

 เด็กผู้ชายคนอื่นมีตั้งเยอะแยะ ไหงไปเลือกจ้องตะครุบเจ้าเด็กทำหน้าเหมือนปลาตายมา 8 วันกันนะ ....  (คุจาโกะบ่นในใจ)
ไม่ต่างจากหล่อนหรอกเฟ้ยยยย ตัวผู้ตัวอื่นมีตั้งเยอะ จ้องแต่สควอล .... (เซฟิรอทโต้กลับ ... ในใจ)
เด๋วแม่ตรบซ้ายหันขวาหันซะนี่!! ชั้นชอบของชั้นย่ะ!!
ตรูก็ชอบของตรูเฟ้ย!!!  
ไอ้โรคจิต!!
หล่อนก็โรคจิตเฟ้ย!!
ว่างัยนะยะ!!
(คำเตือน  :  บทสนทนาข้างบนทั้งหมดล้วนเป็นข้อความในใจ)

(คนแต่ง : "นี่พวกเอ็งน่ะโรคจิตพอกันไม่ต้องเถียง!!  คุยตอบโต้กันข้างนอกสิฟระ  คนอ่านเค้าจะได้ยินไห๊มเนี่ย!!!!  =[]=/")

"แน่นะ ที่คุณจะแยก 2 คนนั้นออกจากกันได้น่ะ"  ในที่สุดเซฟิรอทก็กล่าวขึ้น (ปิดบทโต้ตอบในใจ) ทำลายความเงียบ
"แน่อยู่แล้ว ..... ยาของชั้นไม่มีวันผิดพลาด" คุจาโกะสะบัดผม (ท่าทางแรดสุดขีด)
"แล้วจะได้ผลเมื่อไหร่ ...."
"เมื่อสควอลดื่มยานั่นลงไป .... ยาจะเริ่มออกฤทธิ์ทันที  หึ หึ หึ"  คุจาโกะหัวเราะชั่วร้าย  
"สมกับเป็นคุณจริงๆ เรื่องชั่วๆนี่ผมคงต้องยกให้" เซฟิรอทหัวเราะหึเบาๆ 

ก่อนทั้งสองจะจ้องหน้ากันอีกครั้ง ความเงียบปกคลุมอีกครา

หลอกด่าตูเรอะ ....
ปล่าวนี่ครับ ....  
งานเสร็จเมื่อไหร่ จ่ายเงินให้ครบด้วยนะยะ ...
ผมไม่โกงหรอก ... (แค่จะไม่จ่าย)  
ในวงเล็บนั่น ... ชั้นเห็นนะ
ผมขีดทิ้งไปแล้วครับ ....
.....(หนอยไอ้นี่ ...)

(คนแต่ง  :  นี่พวกเอ็งยังไม่หยุดบทสนทนาในใจเรอะ -*- ..... คุณท่านเซ .... นี่จะชิ่งเรอะ!!!)

แต่ว่า .... ความชั่วย่อมไม่มีวันปิดมิด  เพราะบทสนทนาทั้งหมด ถูกแอบฟังอย่างเงียบเชียบจากใครบางคนที่เฝ้าซุ่ม (เอาหูแนบประตู) อยู่ด้านนอก

"ว่าแล้วเชียว ... ว่าพวกนี้ไม่ยอมรามือง่ายๆ  คงต้องไปบอกท่านประธานกับรองซะแล้ว"   ร่างลึกลับผละจากประตู เดินหายลับไปอีกฟากทางเดิน



"รองประธานครับ!!"  เสียงคุ้นเคยดังขึ้น  

โดยไม่ต้องหันไปด้านหลัง  ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผมสีเงินแกมฟ้า หยุดกึกอยู่กับที่ ขณะที่ในมือถือสายยางรถน้ำต้นไม้  เสียงฝีเท้าวิ่งมาหยุดอยู่ด้านหลัง

"ผมเคยบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วนะครับ  ว่าอย่าวิ่งเข้ามาในเรือนกระจกแบบนี้ ต้นไม้ยิ่งเยอะขวางทางเดินอยู่  เดี๋ยวเกิดสะดุดล้มหรือเกิดไปเหยียบกระถางของฟรีโอคุงแล้วล่ะก็ จะเป็นเรื่องนะครับ ..... บัซคุง"   
ใบหน้ายิ้มแย้ม (เกือบสวย... ถ้าไม่ติดว่าใช่ผู้ชายอ่ะนะ) กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลางเหลือบตามองด้านหลังบัซ (ลิงคนที่สอง รองจากลิงซีดาน -*-) โชคยังที่ดีที่ไม่มีต้นไม้ต้นไหนโชคร้ายโดนเหยียบ แถมต้นไม้ดอกไม้ในนี้เกินกึ่งหนึ่งเป็นดอกกุหลาบพันธุ์โปรดของฟรีโอซะด้วย

"ทำไมขี้บ่นงี้เนี่ยเซซิล!!!  นี่ไม่ใช่เวลามาบ่นเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้นะ!! เกิดเรื่องขึ้นแล้วล่ะ!!"   บัซโวยลั่น เขาสะบัดผมสีน้ำตาลไปมาด้วยความโมโห  เซซิลเอียงคอฉงน เขาไม่เคยเห็นบัซที่แสนโวยวาย โวยวายเท่านี้มาก่อน
    
หลังจากฟังที่บัซอธิบายอย่างเร่งรีบ  เซซิลถอนหายใจ
"อีกแล้วเหรอเนี่ย ..."  ในความหมายของเซซิลคือ ... คลาวและสควอลโดนฉุดเข้าไปอยู่ในแผนการร้ายของเหล่าสโตกเกอร์อีกรอบแล้ว  (ตั้งกะเปิดเรียน ... 2 คนนี้โดนราวีไม่เว้นวันหยุดแม้กระทั่งในฝัน คลาวยังเคยมาบ่นมาเขาโดนเซฟิรอทวิ่งไล่กวดจนไม่เป็นอันนอน -- หลอนว่างั้น ...)

"งั้นเดี๋ยวชั้นไปบอกประธานเอง  นายเองไปตามหาสควอลเถอะ แล้วนี่ได้ไปบอกใครอื่นอีกรึปล่าว?"  เซซิลถามพลางเร่งปิดสายยาง

"เอ .... เหลือทีดัสนะ  เจ้าหมอนั่นชอบหลบไปนอนงีบที่ไหนก็ไม่รุ"

"รีบไปตามเจ้านั่นมาช่วยหาสควอลดีกว่านะ เจ้านั่นมันเซ้นต์ดี น่าจะหาเจอไวกว่าหาคนเดียว"

"โอเช้!!!  งั้นเซซิลไปบอกประธานที  คราวนี้ให้เค้าบอก ผอ. เรื่องอาจารย์โรคจิตสโตกลูกศิษย์ซะด้วยนะ ไม่งั้นคงไม่มีใครอยากเข้ามาเรียนที่นี่หรอก"

"ชั้นว่า ... ทั้งโรงเรียนน่ะ ... สควอลกับคลาวโดนอยู่ 2 คนเองนะ ..."  เซซิลกล่าวปิดประเด็น

.
"............ นั่นสิ" บัซนึกขึ้นได้
"............." ทั้งสองคนทำหน้าเหยพร้อมกัน ....  น่าสงสาร 2 คนนั่น ชะมัด ....

ขอให้ทันการณ์ทีเถอะ!!!  ทั้งคู่ภาวนาพร้อมกันพร้อมแยกย้ายกันไปตามหน้าที่  

หลังจากช่วยกันวางแผนการช่วยเหลือ บัซก็วิ่งออกจากเรือนกระจกไปตามหาทีดัสทันที  ส่วนเซซิลก็ตรงดิ่งไปที่ตึกสมาคมนักเรียน  (คนแต่ง : พวกเอ็งไม่มีมือถือกันรึไงฟระครับ -*- จะได้ไม่ต้องวิ่งวนไปมาแบบนี้)

"ไม่รู้ว่าครั้งนี้ถ้าแจ้งเรื่องไป ผอ. จะว่ายังไงนะ เมื่อครั้งที่แล้วและก่อนหน้านั้น เรื่องก็โดนตีกลับมาที่สภานักเรียนหมดเลย ..." เซซิลหน้าเคร่ง บ่นงึมงัม ขณะเดินมาหยุดหน้าลิฟต์ตึกสมาคมนักเรียน  (เขานึกถึงประธานน่าหน้าตาย ที่นิ่งขรึมทุกสถานการณ์ ต่อให้ฝนตกไฟไหม้ปลาตายในขวดเหล้าพี่แกยังหน้านิ่งเสมอ  .... ยกเว้นแต่ตอนอยู่ต่อหน้า ผอ. ถ้าเป็นแมวคงกระดิกหู กระดิกหาง ได้ไปนานแล้ว  ....)

"ถ้าเรื่องคราวนี้จบลงด้วยดีก็ดีสินะ .... ยังไงพวกเราทั้งหมดก็จะจบปีนี้อยู่แล้วนี่"  เขาส่ายหัวน้อยๆ  พลางกดลิฟต์และหวังในใจว่า อะไรๆคงยังไม่สายเกินไป  
(ที่สายไปนี่คงหมายถึง ... สควอลตกเป็นของ  กระเทยรุ่นป้าแอ๊บสาว .... แค่คิด .. เซซิลก็แทบหน้ามืด)

"เฮ้!! เซซิล ..."  หนุ่มร่างสูงท่าทางร่าเริงอารมณ์ดี เดินเข้ามาตบบ่าเซซิลจากด้านหลัง  เจ้าของเรือนผมสีฟ้าซีดแกมเงินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไป ....

"ทีดัส!!"  
"ก็แน่สิชั้นเอง แล้วจะตกใจอะไรขนาดนี้เนี่ย ..." ทีดัสเอามืออุดหู   ไม่รอช้าเซซิลจับบ่าทีดัสไว้แน่น ....
"ทีดัส ... ชั้นมีเรื่องขอให้ช่วย ..."
"ช่วย??"   ทีดัสทวนคำอย่างงงๆ
"ตามหาสควอลให้ที!!!"
"อ้อ ... ถ้าหมายถึงเจ้าหน้าบากแสนเย็นชานั่น ... ชั้นเพิ่งป่วนไปตะกี้เอง!!!" ทีดัสตอบร่าเริง  แต่คนฟังแทบจะลมจับ  ....... เพิ่งเจอกันเร้อออออออออออออ!!~

"รีบกลับไปทางเดิม บอกสควอลด่วนจี๋ ว่าอาจารย์คุจาโกะใส่ของที่น่าจะเหมือนยาอันตรายลงในกระเป๋าเค้า!!"  ถ้ากรี๊ดแตกได้ เซซิลคงทำไปแล้ว แต่นี่เขาเกรงใจภาพพจน์หนุ่มสุภาพบุรุษแสนเท่ห์ที่ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อันเป็นเอกลักษณ์ส่วนตัวของเขา

"..... ง่ะ .... อีกแล้วเรอะ!!" คราวนี้ทีดัสแทบจะกรี๊ดบ้าง  (อารมณ์ประมาณไม่ต่างกัน  -*-  เนื่องจากที่เขารู้มา ..... อาจารย์คุจาโกะ หาวิธีการงาบสควอลมาตั้งกะแรกเจอ) "นี่ยังไม่เลิกความพยายามในทางที่ผิดนั่นอีกเรอะ....." เขาเอือมระอาแทนสควอล  และเห็นใจสุดๆ

"ชั้นจะขึ้นไปแจ้งประธานก่อน ให้เค้าทำเรื่องแจ้ง ผอ. ให้จัดการกับตัวอันตราย 2 ตัวนั่น"  เซซิลสั่ง พอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก "รีบหน่อยนะทีดัส!! แล้วเอาหลักฐานที่อาจารย์คุจาโกะทำมาให้ชั้นด้วย!!" พูดได้เท่านั้นประตูลิฟต์ก็ปิดลง  ทีดัสทำหน้าเอ๋อ ....

"ตัวอันตราย 2 ตัว ..... "  แทบเอามือก่ายหน้าผาก "อย่าบอกนะว่า 2 สโตกนั่นรว่มมือกันน่ะ"  เขาถอนหายใจก่อนวิ่งกลับไปทางเดิมที่พบกับสควอลอีกครั้ง ..... ที่ดาดฟ้า

บนดาดฟ้าสควอลบ่นอุบเหมือนลุงหมีกินน้ำฝึ้ง .... (ความจริงต้องแค่หมีกินน้ำผึ้งมะช่ายเรอะ -*-)
"ชั้นไปเจอคุจาโกะมาอีกแล้ว ...."  น้ำเสียงแสนสลดกึ่งรำคาญของสควอลทำให้คลาวหัวเราะออกมาเบาๆ
"ก็เจออยู่ทุกวันไม่ใช่รึไง"  คลาวเอ่ย

"ก็ไม่ต่างจากนายหรอกนะ .... ที่โดนอาจารย์เซฟิรอทสโตกน่ะ"  หลังจากสควอลพูดจบ หมัดตรงอันสุดแสนงดงามซัดตรงเข้าจมูกสคอลทันที ...

"อย่าพูดชื่อนั้นให้ชั้นได้ยินอีก ...." คลาวกล่าวด้วยเสียงโหด แถมออร่ารอบๆตัวยังมาคุสุดๆ  สควอลถลาเซลงไปนั่งกับพื้น พลางลูบจมูกตัวเอง ....

โหดชิบ .... นี่ถ้าอยู่ด้วยกันในอนาคตตูต้องเจอหมัดแบบนี้ทุกวันปล่าวนี่ .............. นี่ตูเลือกผิดปล่าวฟะ ..... (เสียงในใจสควอลเริ่มคร่ำครวญ)

"เอ้อ ... จะว่าไป อาจารย์คุจาโกะ เหมือนจะรื้อของในกระเป๋าชั้น แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ารื้อหรือทำอะไรเพราะห้องตอนนั้นมืดมาก"  สควอลเพิ่งนึกออก เขาลงมือรื้อกระเป๋าตัวเองอีกครั้ง (ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาก็รื้อมาแล้วรอบหนึ่ง ก่อนขึ้นมาชั้นดาดฟ้า)

"รึว่า เค้ากำลังจะเอา ... แล้วนายก็ดันไปเจอพอดี"  คลาวนั่งลงช่วยสควอลตรวจเช็คของในกระเป๋า
"ไม่น่าจะใช่นะ เพราะตอนนั้นที่ชั้นเจอ เขาก็ทำหน้าเหมือนทำอะไรซักอย่างเสร็จแล้ว"
"อะไรซักอย่าง .... ???"
"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไร ... แต่ถ้าทำได้  ชั้นอยากจะทิ้งมันทั้งกระเป๋าเลย ..."  (ประมาณว่ารับไม่ได้สุดๆ ที่กระเป๋าโดนคุจารื้อ)
"พูดมากคอเริ่มแห้งแล้วแฮะ ..." สควอลดึงขวดน้ำจากกระเป๋าขึ้นมา ........... และขณะจะจรดปากดื่มน้ำ  ร่างลึกลับที่แอบบนดาดฟ้าข้างประตูทางเข้า-ออก (ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้) แสยะยิ้มด้วยความยินดี  เงาร่างชั่วร้ายสะท้อนประกายเส้นผมสีเงินยาวสลวยในแดดยามบ่าย

"หยุดก่อนเฟ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"   ทีดัสเปิดประตูดาดฟ้าดังปั้ง!! แล้วขว้างลูกบอลสีฟ้า ใส่หน้าสควอล (ทั้งหมดกินเวลา 0.000000000000001 วิ ..... ) ขวดน้ำกระเด็นออกจากมือสควอล
(ตัดเป็นภาพสโลว) ...... เจ้าหนุ่มสิงห์โตโดนลูกบอลเข้าหน้าเต็มเปาลงไปนับดาวกับพื้น

"บ้าที่สุด!!! " ร่างลึกลับกระโดดพุ่งตัวขึ้นไปจับขวดน้ำ (ด้วยภาพสโลวเช่นกัน)
"เห้ย!! "  ทีดัสอ้าปากค้าง "อาจารย์เซฟิรอท!!"  
"มาแอบตั้งกะเมื่อไหร่ฟะ ...." คลาววิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว .... ทำไมเขาต้องโดนเจ้าหมอนี่สโตกด้วยฟร้าาาาาาาาาาา!!!

(เอ็งจงดีใจไว้ซะที่คนแต่ง  รักเอ็งกะเซฟิรอทมากๆ - -+)

(ตัดเข้าฉากสโลวอีกครั้ง)  
อาจารย์เซฟิรอทพุ่งตัวขึ้นไปจับขวดน้ำอย่างงดงาม ... แต่แล้ว ... จู่ๆ .... เรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!!!

 .... ขวดน้ำไถลหลุดจากมือพุ่งเข้าปากเซฟิรอทเต็มๆ!!!  ร่างสโตกเกอร์สุดชั่วตกลงมานอนคว่ำหน้าทับขวดน้ำมรณะ ............. นิ่งสนิท

ทั้งหมดเข้าสู่สภาวะติดสกิล Silent .........  ไม่มีใครกล้าขยับไปจากที่เกิดเหตุ

"กีสสสสสสสสสสสสสสสสสส!!! อาจารย์เซฟิรอท!!!!"  เสียงสครีมสุดใจเกิน 180 เดซิเบลนี่ ทั้งโรงเรียนมีอยู่เพียงผู้เดียว ....
"เหวอ!!  อาจารย์คุจาโกะ!!!"   ทีดัสหันหลังกลับไปเจออาจารย์คุจาโกะอยู่ในท่านางเอกช๊อค  (ประมาณเหมือนกับว่า รีนัวเจอรูปถ่ายสคอลกับคลาวกำลัง *ตื๊ด* กัน)
"พวกหล่อนทำอะไรน่ะ!!! ทำไมอาจารย์เซฟิรอทถึงได้นอนคว่ำหน้าแบบนั้น!!  นี่พวกหล่อนเจตนาร่วมมือกันฆ่าใช่ไหม!!!"  เจ้าหล่อนสาวดุ้นกรี๊ดลั่น
"จะว่าไงดีล่ะ ....."  คลาวอ้าปากค้าง

มันทำตัวมันเองไม่ใช่เรอะ!!! และที่สำคัญมันตายที่ไหนกันฟะ!!!  ความอึดมันพอๆกับแมลงสาปที่อยู่รอดมาตั้งกะกำเนิดโลกเนี่ยนะ!!!  (คลาวสครีมในใจอย่างสลดหดหู่ .... เขาอยากจะมุดข้ามมิติไปในโลกที่ไม่มีเจ้านี่อยู่จริงๆ!!!) <<<< ผู้แต่ง : มันทำได้ที่ไหนกันล่ะเคอะ ถึงทำได้ก้อไม่ให้ทำหรอกเคอะ!!  =3=/

"อาจารย์เซฟิรอท!!! เป็นยังงัยบ้างคร้า!!!"  ร่างอ้อนแอ้นผลักทีดัสที่ยืนขวางประตูปลิวถลาออกมากลิ้งหลุนๆอยู่ข้างคลาว  
คุจาโกะพุ่งมายังร่างไม่ไหวติงของเซฟิรอท  เสียงแตกสาว? พยายามสอบถามอาการ  เธอ?ค่อยๆพลิกตัวเซฟิรอทให้กลับมานอนหงาย ........ โดยไม่สังเกตถึงขวดน้ำเจ้าปัญหาที่อยู่ข้างๆร่างเหยื่อ?ผู้เคราะห์ร้าย

"อ .... อืม ..."  เซฟิรอทค่อยๆเปิดเปลือกตาอย่างยากลำบาก

"กีสสสส!! โชคยังดีที่อาจารย์ไม่เป็นอะไร!!! ตายแล้วนี่หน้าตาไปเปียกอะไรมาคะ!! ................"  และแล้วหล่อนก็ตระหนักถึงปัญหาใหญ่  พลันสายตาเหลือบเห็นขวดน้ำ ....

ขวดน้ำ .... ที่เจ้าหล่อนใส่ยาลงไป ....

"อย่าบอกนะว่า ........ ที่เปียกเนี่ย ..... เพราะขวดน้ำนี่!!!  นี่พวกเธอ!! เค้าได้กินมันไปหรือปล่าว!! "  คุจาโกะหันมาวีนถามลั่นเสียงสั่น  แต่ไร้เสียงตอบกลับ คลาวทำหน้าตาเบื่ออาหารชี้ไปที่เซฟิรอท ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งด้วยอาการปกติ .... แต่ผิดปกติ ....  
 
"อาจารย์คุจาโกะครับ ...."  ดวงตาเซฟิรอททอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวก็ไม่ปาน   คุจาโกะรู้สึกได้ถึงภัยอันตรายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ....... เจ้าหล่อนขยับร่างอ้อนแอ้นลุกขึ้นเตรียมหนี แต่เซฟิรอทตรึงร่างไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ............  "ผมเพิ่งมารู้สึกตัว ..... ทำไมกันนะ ที่ผมเพิ่งรู้สึกว่า .... ผมรักคุณ"

กีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส    
ไม่เจงงงงงงงงงงงงงงง!!! ยาออกฤทธิ์แล้วเร้ออออออออออออ!!  (คุจาโกะสครีมในใจลั่น  หน้าตาตื่นตกใจแต๋วแตก)

"ออกไปจากตัวช้านนนนนนนนนน!!!"  คุจาโกะพยายามถีบไล่ร่างเซฟิรอทที่ผลักเจ้าหล่อนลงพื้น ....
"ตรงนี้อาจจะร้อนไปหน่อย ...... ทนเจ็บนิดเดียวนะครับ"  เซฟิรอททำหน้าจริงจัง ....
"ม่ายยยยยยยยยยยย!! อย่ามาแตะต้องชั้นนะยะ!! ตัวชั้นมีไว้ให้สควอลแตะต้องเท่านั้น!! อร๊ายยยยยยยยยยย!!!  ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!" คุจาโกะหันมาทางคลาวเพื่อขอความช่วยเหลือ  

แต่ .... ไม่มีแม้แต่เงาของมนุษย์ในบริเวณนี้ซักคนเดียว ... นอกจาก ... หล่อนกับเซฟิรอท ...

"หนีไปตั้งแต่เมื่อไหร่ย๊าาาาาาาาาาาาาา!! ม๊ายยยยย!! พวกหล่อนกลับมาช่วยชั้นก่อน!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!"  คุจาโกะกรี๊ดลั่น  

.
(ก่อนฉากจะตัดเข้าสู่ฉากมืดและมีตัวหนังสือสีม่วงว่า .... 18+ ลอยคาดผ่านจอล่าง)

คลาวและทีดัสลากสังขารสิงโตหนุ่มลงมาจากชั้นดาดฟ้าอย่างทุลักทุเล   .............
ดีนะที่ทีดัสไหวตัวทัน ในช่วงจังหวะที่คุจาโกะกำลังช๊อคกับสถานการณ์เบื้องหน้าเขาก็สะกิดคลาวให้ช่วยกันลากสควอลลงมาจากดาดฟ้าแบบด่วนจี๋  ปล่อยให้กรรมตามสนองคุจาโกะไปเอง .... กรรมสมัยนี้มาไวยิ่งกว่าจรวดติดเมเทโอ

"อ ... โอย ..." สควอลเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง ...

"คลาว!! สควอลฟื้นแล้วล่ะ!!"  ทีดัสสะกิดคลาวที่นั่งสัปปะหงกอยู่ข้างๆ

เจ้าสิงโตหนุ่มค่อยๆลืมตา พลางเขถิบตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนกวาดตามองไปรอบๆห้อง  นี่เขานอนอยู่บนโซฟาที่ไหนนี่?
"นี่มัน ...."  สควอลเพิ่งรู้ตัวว่าห้องที่เขาอยู่ ...  เป็นห้องประชุมของสภานักเรียน และที่ล้อมรอบเขาก็คือหมู่เพื่อนสนิท? (ละมั้ง = =")
"เกิดอะไรขึ้นนี่ .... แล้วทำไมถึงอยู่กันครบทุกคน?"  เขายกมือขึ้นกุมหัว .... เจ็บ ... เขาไปโดนอะไรมานะ (ใครนึกสภาพท่าทางสควอลไม่ออก ... นึกถึง FF8 ฉากแรกที่สควอลลุกจากเตียง - -+)

"นี่ฟั่นเฟือนจนลืมหมดเลยรึไงเนี่ย!! จำไม่ได้รึไงว่าเกิดอะไนขึ้น!!" คลาวแทบจะเอาเท้ายันหน้า .... จนทีดัสและบัซต้องเข้ามายื้อไว้ (ฉากสวีทตอนต้นเรื่องไม่มีอีกแล้ว =3=/)

"สงสัยว่าสมองเค้าคงลบข้อมูลออกหมด"  เซซิลเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมประธานนักเรียน และ ผอ. .................

ประธานไลท์คุง!! (จะเรียกพี่แสงก็ไทยเกินไปรับมะได้!!! Orz!!) กับ ผอ.คอสมอส!!
"เหมือนว่า เรื่องจะจบลงแล้วนะคะ"  ผอ. สาวสวยผมยาวสีทอง งดงามดังกับเทพีเอ่ย (แต่อายุอานามของเธอคงไม่ใช่อย่างที่ตาเห็น ....)

"ครับ ... น่าจะเป็นอย่างนั้น" ประธานกล่าวเสียงเรียบพลางผงกหัว  ร่างสูงสง่า งดงาม  เดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้สควอล

"พวกเราหาหลักฐานได้แล้วนะ เรื่องของอาจารย์คุจาโกะ กับอาจารย์เซฟิรอท เรื่องคราวนี้ถือว่ารุนแรงมาก ท่าน ผอ. จะทำการลงโทษด้วยตัวของท่านเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะสควอล ..." ใบหน้าและคำพูดเรียบเฉยในทุกสถานการณ์แม้กระทั่งตอนนี้ .... ประธานไลท์ ... สมกับเป็นประธานนักเรียนจริงๆ   

ทั้งที่เมื่อกี้เขาเกือบจะถูกคุจาปล้ำอ่ะนะ!!!!  (สควอลแทบลงไปนอนดิ้นตายคาปลายเท้าพี่แสง ..... คุณพี่คิดว่าเขาเจอไปอะไรมากันแน่เนี่ยย!!! )

"ถ้าอย่างนั้น ชั้นขอตัวก่อนนะคะ" ผอ. กล่าวเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มเทพธิดา
"ผมไปส่งนะครับ!!" ประธานไลท์วิ่งตรงไปเปิดประตูให้  และทั้งคู่ก็ออกไปจากห้องพร้อมกัน
"ทีเป็นเรื่อง ผอ. นี่มีปฏิกิริยาทันทีเลยนะ"  ทีดัซกับบัซบ่นพร้อมกัน
"เหมือนลูกแมวกับเจ้าของน่ะนะ ..." คลาวยังคงทำหน้าอึ้งๆ เหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง พอๆกับสควอล
"น่าจะชินแล้วไม่ใช่เหรอครับ"  เซซิลกล่าว (ถึงมันจะเป็นปฏิกิริยาที่ไม่เข้ากับท่านประธานก็เถอะ .... แต่ว่าเวลาที่ท่านประธานอยู่กับ ผอ. คอสมอส มันก็ดูน่ารักดีจริงๆ)
"ดีแล้วล่ะที่เรื่องจบลงได้ .... ไม่งั้นชั้นคงต้องลากออกก่อนเรียนจบพอดี ..." สควอลพูดพร้อมถอนหายใจ  คลาวส่ายหัวมองใบหน้าซีดๆของฝ่ายตรงข้าม แล้วกุมมือไว้ "ไม่เป็นไรแล้วนะ .... "

เพียงคำพูดเพียงแค่นั้น  .......... ก็ทำให้สควอลกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังเถอะ ..." เซซิลกระซิบกับ 2 หนุ่มที่เหลือ  
"อื้ม!!"  ทีดัสกับบัซกระซิบตอบ ก่อนค่อยๆถอยก้าวออกจากห้องไปด้วยความเงียบกริบ

แต่เอ๊ะ ..... เหมือนเรื่องจะจบลงอย่าง Happy ??
งั้นเหรอ?? ...... เหมือนเราจะลืมใครบางคนไปหรือปล่าว

ซีดาน .....

"ว่าไงนะพี่!! แค่นี้พลาด!!~" เสียงเล็กตะโกนเหวใส่ตรงข้ามผ่านทางโทรศัพท์มือถือ

"ก็ ... ก็ ... ก็ ... เจ้าบ้านั่นน่ะสิ!! มันทำผิดแผนหมด!! สโตกไม่ถูกที่ถูกเวลาแถมยังทำแผนพี่พังด้วย!! โฮๆๆๆๆ น้องต้องช่วยพี่นะ!!! แถมยังๆๆๆ พี่น่ะ ..... พี่น่ะ .... เป็นของมันแล้วด้วย!!!!!!" เสียงแต่วแตกดังจนแทบจะทะลุผ่านมือถือออกมาเป็นไมล์ลอยด้านนอกอยู่แล้ว  ซีดานแทบจะขว้างมือถือทิ้งด้วยความตกใจ

"แล้วจะตะโกนใส่ทำไมเล่า!!  จะเป็นของใครก็ช่างเหอะ ...."  เจ้าลิงขู่ฟ่อ (จะลิงรึแมวฟะ -*-)  "แล้ว ........... ถ้าผมช่วย .............. พี่จะให้เท่าไหร่"  

ไอน้องเวรรรรรรรรรรรรร!!!   (คุจาโกะสครีมใส่มือถือ)

ในเมื่อการเจรจาไม่สัมฤทธิ์ผล .... ข้อตกลงเป็นโมฆะ
"ช่วยตัวเองละกันนะฮะ .... คุณพี่สาวดุ้น"  ซีดานกรอกเสียงใสกวนบาทาลงในมือถือก่อนบรรจงปิดอย่างแผ่วเบา

"วันนี้ไปเดินเล่นที่ไหนดีน๊า ~" ร่างเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งสบายอารมณ์ หายไป ณ จุดใดจุดหนึ่งของเมือง ..............

ไม่รู้ว่าป่านนี้อาจารย์เซฟิรอทจะหายเป็นปกติจากฤทธิ์ยายังน๊า ~
แล้วถ้าหาย .... จะเกิดอะไรขึ้นกับพี่คุจาโกะมั่งน้อ ~
แค่คิด .......... ซีดานก็อารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด

แต่ช่างเถอะ  ..............  อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้   
ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วน๊า ............. ถ้าโอนเงินมาให้ครบ จะช่วยให้จนจบเลยล่ะ   หึหึหึ
รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าซีดาน

The End [ จบเหอะ .... ]

ปล. จากผู้แต่ง .... นี่แกซีดาน!! เอ็งจะขู่กรรโชกทรัพท์แม้กระทั่งพี่เชียวเรอะ!! =[]=/

บอสใหญ่ของเรื่องคราวนี้คือแกสินะ!!!!~

^^/ กว่าจะจบได้นี่คนแต่งฮาไปหลายฉากค่ะ อ่านกี่รอบก้อฮาตลอด 

ไม่นึกฝันว่าเราจะแต่งรั่วๆได้ขนาดนี้

(วันนี้ขอนอกเรื่องคอสละกัน ... ขอยาโอยให้สมชื่อ Blog ซักทีเหอะ - -+)